อึ้งหน้าชา! จังหวะกำลังมีอะไรกับ… บนเตียง จู่ๆประตูห้องก็เปิดออก พอเห็นว่าเป็นใครยืนอยู่ตรงนั้น? ถึงกับร้องไห้น้ำตาแตก

อึ้งหน้าชา! จังหวะกำลังมีอะไรกับ… บนเตียง จู่ๆประตูห้องก็เปิดออก พอเห็นว่าเป็นใครยืนอยู่ตรงนั้น? ถึงกับร้องไห้น้ำตาแตก

อึ้งหน้าชา! จังหวะกำลังมีอะไรกับ… บนเตียง จู่ๆประตูห้องก็เปิดออก พอเห็นว่าเป็นใครยืนอยู่ตรงนั้น? ถึงกับร้องไห้น้ำตาแตก
ปัญหา “แม่เลี้ยง-ลูกเลี้ยง” มีให้เห็นกันอยู่ตลอดไม่ว่าจะสังคมไหนๆ ที่บางครอบครัวก็ต้องเป็นทุกข์ที่ภรรยาใหม่พ่อ เป็นแม่เลี้ยงที่นิสัยไม่ดี ขณะที่แม่เลี้ยงจิตใจดีบางคนก็ต้องกลุ้มใจและไม่มีความสุข
เมื่อไม่ได้รับการยอมรับจากลูกๆของสามีจนกลายเป็นดราม่า ปัญหาครอบครัวที่มีให้เราได้พบเห็นกันอยู่เรื่อยๆ ล่าสุดกรณีของ “หญิงสาวชาวจีน” รายหนึ่งที่ได้พบรักกับชายหนุ่มที่เป็น “หัวหน้า” ของตัวเอง ซึ่งอายุห่างกัน 11 ปี แต่เขามีภรรยาและลูกอยู่แล้ว แต่ด้วยความสนิทใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ต่างหวั่นไหวและ
มีใจให้กัน จนเขาตัดสินใจหย่าขาดกับภรรยา และแต่งงานใหม่กับเธอ ซึ่งนั่นหมายถึงหน้าที่ของ “แม่เลี้ยง” ที่ตามมาด้วย ที่ภายหลังกลายเป็นจุดเริ่มต้นดราม่าแม่เลี้ยง-ลูกเลี้ยง ที่ทำเธอแทบไม่มีความ
สุขกับชีวิตที่ตัดสินใจเลือกเลย โดยเธอเล่าว่า

“เว่ยเฉียง” เป็นหัวหน้างานของฉัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน เขาดีกับฉันเกินกว่าปกติ ดูแลทุกเรื่องไม่ว่าเรื่องอะไร เขาเป็นเหมือนชายในฝัน เหมือนพ่อหรือพี่ชาย ตอนแรกๆก็แค่ประทับใจ ต่อมาได้กลาย
เป็นความชอบ และอยากจะเป็นผู้หญิงของเขา เขากว่ากว่าฉัน 11 ปี หย่ามาแล้ว 1 ครั้ง ปัจจุบันมีภรรยาและลูก 1 คน กระทั่งวันหนึ่งตอนทำงานดึกอยู่ที่ออฟฟิศ เขาได้บอกชอบฉัน ทำให้ฉันรับรู้และจินตนาการถึงชีวิตคู่ที่จะมีความสุขในอนาคต เพราะที่ผ่านมาเขาเล่าเรื่องชีวิตแต่งงานของเขาให้ฉันฟังอยู่หลายครั้ง ดู
เหมือนจะไม่ค่อยมีความสุข เขาบอกฉันว่าฉันเป็นผู้หญิงที่เขารอคอยมานาน สวรรค์ทดสอบเขามาหลายครั้งแล้ว ในที่สุดก็ได้ส่งฉันมาให้เขา ทุกๆประโยคทำให้ฉันใจเต้นแรง
และสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อเขาตัดสินใจหย่ากับภรรยาคนปัจจุบัน โดยที่ฉันไม่ได้ร้องขอ แ ตั้งแต่ภรรยาเขารับรู้เรื่องระหว่างเรา การหย่าก็เป็นทางออกเดียว เมียเขาสงบมาก ไม่ได้ด่าว่าอะไรฉันเลย
​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​แต่ก่อนที่เธอจะเดินจากไป เธอพูดว่า “เธอในวันนี้ก็คือฉันเมื่อ 9 ปีที่แล้ว” ฉันได้ยินแล้วก็ปวดใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ฉันกับเว่ยเฉียงรักกันแล้ว ฉันก็ถอยไม่ได้เหมือนกันวันที่ฉันแต่งงาน ไม่ค่อยมีเพื่อนๆมาร่วมงานสักเท่าไร บรรยากาศเงียบสงัด “เปาเปา” ลูกชายสามี ก็แอบอยู่หลังพ่อใช้สายตาเย็นชาจ้องมองฉันตลอดเวลา ฉันรู้สึกได้ว่าในอนาคตฉันต้องเหงาและเจ็บปวด จนอยากจะถอดชุดเจ้าสาวแล้ววิ่งหนีไปซะเดี๋ยวนั้น หรือนี่จะเป็นการตัดสินใจที่พลาดไปแล้วจริงๆ
หลังแต่งงานสามีได้เลื่อนตำแหน่ง และต้องย้ายไปทำงานอีกเมืองหนึ่ง กลับมาบ้านได้อาทิตย์ละ 2 วัน หน้าที่ดูแลเปาเปาจึงตกเป็นของฉันอย่างเต็มตัว ฉันต้องคอยดูแลทุกเรื่อง ทั้งไปรับ-ส่งที่โรงเรียน
ซักผ้า อาหารกินกิน และเปาเปาเป็นเด็กกินยาก ฉันพยายามโน้มน้าวให้กินผักบ้าง แต่แกก็เอาฟัง แล้วก็บอกว่าแม่เลี้ยงก็คือแม่เลี้ยง ยังไงก็ไม่ใช่แม่จริงๆ ฉันได้ยินแล้วก็โกรธตัวสั่น สิ่งที่ทำไปไม่เคยมี
อะไรดีในสายตาแกเลยสินะ เปาเปาจะมีความสุขที่สุดก็ช่วงที่พ่อแกกลับบ้าน 2 วัน สองพ่อลูกจะตัวติดกันคุยกันกระหนุงกระหนิง ทำให้ฉันกลายเป็นคนนอกที่ต้องมองดูเงียบๆ บางครั้งเปาเปาก็จะลากพ่อเข้าไปในห้อง พูดอะไรถึงฉัน

ในแง่ร้าย จนเว่ยเฉียงออกมาก็จะด่าว่าฉัน โดยไม่ถามความจริงใดๆ เมื่อพ่อให้ท้ายเปาเปาก็หยาบคายขึ้นเรื่อยๆ สมบัติทุกอย่างของแม่ ฉันห้ามแตะ
สองวันที่เว่ยเฉียงกลับมา เราแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน จะมีอะไรกันก็ต้องแอบๆ ทุกครั้งที่ฉันอยู่กับเขา เปาเปาจะมาแทรกตรงกลาง ฉันรู้ว่าแกไม่อยากเห็นฉันอยู่กับพ่อแกสองต่อสองโดยลำพัง แล้ววัน
นึงฉันก็หมดความอดทน เว่ยเฉียงกลับมาจากทำงาน เรารีบที่จะมีอะไรกันจนลืมล็อคประตู แล้วตอนที่เรากำลังมีอะไรกันอยู่บนเตียง ก็มีแสงแว่บมาจากตรงประตู ฉันเหลือบไปมอง ก็เห็นเปาเปากำลัง
​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​แอบดูเราอยู่ แกเห็นฉันก็ยังไม่ยอมถอยไป แต่กลับเดินเข้ามาในห้อง จ้องมองมาที่ฉันที่ร่างกายเปลือยเปล่า! ทนไม่ไหวอีกแล้ว ฉันน้ำตาไหลพราก ร้องไห้ออกมาอย่างไม่สนใจอะไรอีก
และนี่กลายเป็นครั้งแรกที่เว่ยเฉียงดุลูกเพื่อฉัน ไม่ได้โอ๋แกเหมือนที่ผ่านๆมา เปาเปาร้องไห้ลั่น ด่าว่าฉันสารพัดว่าเป็นแม่มด ทำให้แม่ของแกอยู่ที่นี่ไม่ได้ แล้วตอนนี้ยังมาเอาพ่อไปอีก และนับจากวัน
นั้นฉันกับเปาเปาก็มีช่องว่างที่ห่างกันเรื่อยๆ ฉันเคยพยายามจะเป็นแม่เลี้ยงที่ดี แต่ความพยายามก็ดูจะล้มเหลว เว่ยเฉียงพยายามพูดให้ฉันคุยกับลูกดีๆ ใช้ใจแลกใจสักวันลูกต้องยอมรับ แต่สำหรับฉัน
​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​แล้วไม่รู้จะรอถึงวันไหนไหวหรือเปล่า แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว แถมยังไม่กล้าเล่าให้ใครฟังอีก ต้องเก็บไว้คนเดียว
ทุกคนรอบข้างแม้แต่เพื่อนก็ไม่มีใครอยากจะมาสุงสิงด้วยกับฉัน เพราะทุกคนคิดว่าฉันเป็นมือที่สาม แย่งสามีคนอื่น เป็นผู้หญิงไร้ยางอาย ทุกครั้งที่ได้ยินฉันทรมานใจมาก หรือนี่อาจจะเป็นกรรมที่ตาม
ทันฉันจริงๆ ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี ความอดทนใกล้จะหมดลงทุกที แล้วจะใช้ชีวิตอยู่เป็นครอบครัวต่อไปได้อย่างไร ถ้าลูกสามีไม่ยอมรับในตัวฉันแบบนี้ …

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*